W ochronie osób i mienia środki bezpieczeństwa dobiera się na podstawie oceny zagrożeń i ryzyka. W praktyce oznacza to, że skuteczność zabezpieczenia i ochrony powinna przewyższać realny poziom zagrożenia w takim stopniu, aby zapewnić margines bezpieczeństwa. Ten "zapas" jest potrzebny, bo zagrożenia bywają zmienne, trudne do oszacowania, a dodatkowo występują czynniki losowe (np. czas reakcji, błędy ludzkie, awarie urządzeń).
Odpowiedź "Stosunkowo wyższa od realnego zagrożenia." oddaje tę zasadę: ochrona ma być adekwatna do ryzyka, ale z pewnym buforem, który zwiększa odporność systemu na nieprzewidziane okoliczności.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- "Równa poziomowi realnego zagrożenia." – w praktyce jest to zbyt "na styk". Jeśli ocena zagrożenia jest niedoszacowana albo warunki się pogorszą, ochrona przestaje być wystarczająca. Brak tu marginesu bezpieczeństwa.
- "Niższa od realnego zagrożenia." – oznacza świadomie zaprojektowany system nieskuteczny: prawdopodobieństwo naruszenia bezpieczeństwa rośnie, a cele ochrony nie są spełnione.
- "Najwyższa z możliwych do osiągnięcia, niezależnie od zagrożenia." – to podejście nieracjonalne organizacyjnie i ekonomicznie. Ochrona powinna być proporcjonalna do ryzyka; "maksymalizacja zawsze" prowadzi do przerostu środków, kosztów i utrudnień, które mogą być nieuzasadnione w obiektach o niskim zagrożeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się wariant "zawsze maksymalnie", zwykle jest on błędny, bo ignoruje analizę ryzyka. Szukaj odpowiedzi mówiącej o adekwatności/proporcjonalności, często z uwzględnieniem rozsądnego zapasu bezpieczeństwa.
