W układzie napędowym z zamkniętą pętlą regulacji prędkości czujnik (sprzężenie zwrotne oznaczone zwykle jako n) mierzy prędkość obrotową silnika i porównuje się ją z wartością zadaną. Gdy następuje chwilowy wzrost momentu obciążenia, silnik indukcyjny ma tendencję do chwilowego spadku prędkości, ponieważ rośnie poślizg i potrzeba większego momentu elektromagnetycznego.
Regulator "widzi" spadek prędkości jako uchyb regulacji (prędkość rzeczywista jest mniejsza od zadanej) i zwiększa sygnał sterujący przemiennikiem częstotliwości. W typowym sterowaniu skalarowym U/f (utrzymywanie w przybliżeniu stałego stosunku napięcia do częstotliwości) przemiennik, aby przywrócić prędkość, podnosi częstotliwość napięcia wyjściowego, co zwiększa prędkość pola wirującego (prędkość synchroniczną). Jednocześnie zwiększa napięcie proporcjonalnie do częstotliwości, aby nie osłabić strumienia w maszynie i zachować zdolność wytwarzania momentu.
Dlatego poprawny efekt to zwiększenie częstotliwości i zwiększenie napięcia zasilającego silnik. Odpowiedzi z obniżeniem częstotliwości prowadziłyby do dalszego zmniejszenia prędkości (działanie przeciwne do celu regulacji). Odpowiedzi ze wzrostem częstotliwości, ale spadkiem napięcia oznaczają osłabienie strumienia (spadek możliwości momentowych), co utrudniałoby kompensację większego obciążenia. Z kolei spadek obu parametrów byłby typowy raczej dla zmniejszenia prędkości zadanej, a nie reakcji na zakłócenie przy kontroli prędkości na wyjściu układu.
