W tego typu zadaniu kluczowe jest poprawne ułożenie rachunku kosztów eksploatacji drukarki w skali roku. Najpierw wyznacza się roczną liczbę stron: skoro średnio drukuje się 500 stron miesięcznie, to w skali roku będzie to 500 × 12. To jest baza do dalszych obliczeń.
Następnie trzeba przeliczyć koszt materiałów na jedną stronę. Zwykle robi się to na podstawie danych o materiałach eksploatacyjnych, takich jak:
- cena kasety z tonerem (netto),
- wydajność kasety (liczba stron możliwych do wydrukowania),
- czas życia lub wydajność bębna (jeżeli zadanie zakłada jego wymianę w trakcie roku),
- inne elementy ujęte w danych zadania.
Ogólna zasada jest taka: koszt na stronę = cena materiału / jego wydajność (w stronach). Jeśli uwzględnia się więcej niż jeden materiał (np. toner i bęben), to sumuje się ich koszty jednostkowe. Potem koszt roczny = (koszt na stronę) × (liczba stron rocznie).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi mogą kusić, ale są błędne? Zwykle wynikają z typowych pomyłek:
- zastosowanie 500 stron bez przemnożenia przez 12 (błąd skali czasu),
- uwzględnienie tylko jednego materiału, mimo że dane przewidują także inny składnik kosztów,
- błędne potraktowanie wydajności (np. pomylenie stron z opakowaniami lub nieprawidłowe przeliczenie, ile kaset potrzeba na rok),
- niekonsekwencja w rozliczaniu wartości netto i brutto.
Na egzaminie warto zawsze rozpisać rachunek w dwóch liniach: strony/rok oraz koszt/stronę. Dopiero wtedy mnożenie daje końcowy koszt roczny netto.
