Wydruki 3D wykonywane warstwowo (np. z tworzyw sztucznych) mają zwykle widoczne "linie warstw" na powierzchni. Dla wielu zastosowań komercyjnych i prezentacyjnych jest to wada estetyczna, a czasem także problem użytkowy (większa chropowatość, trudniejsze czyszczenie).
Obróbka chemiczna to technika wykończeniowa, w której powierzchnia wydruku jest na krótko i w sposób kontrolowany poddawana działaniu rozpuszczalnika (np. w postaci par). Powoduje to delikatne "nadtopienie/rozpuszczenie" zewnętrznej warstwy materiału, dzięki czemu nierówności się wyrównują, a warstwy stają się mniej widoczne. Dlatego poprawna odpowiedź to "Wygładzenie powierzchni wydruku".
Odpowiedź "Zmiana koloru wydruku" jest niepoprawna, ponieważ celem wygładzania chemicznego nie jest barwienie; ewentualny połysk czy zmiana optyczna wynika z wygładzenia, a nie z nadania nowego koloru.
Odpowiedź "Zwiększenie wytrzymałości wydruku" bywa myląca: w niektórych przypadkach lepsze "zlanie" warstwy zewnętrznej może minimalnie wpłynąć na własności mechaniczne, ale nie jest to typowy, główny cel tej obróbki. W praktyce priorytetem jest jakość powierzchni.
Odpowiedź "Zmniejszenie rozmiaru wydruku" również jest błędna. Proces może powodować niewielkie zmiany wymiarowe lub zaokrąglenie detali przy zbyt długiej ekspozycji, ale nie wykonuje się go po to, aby celowo zmniejszać element. Nadmierna obróbka jest raczej błędem technologicznym prowadzącym do deformacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się obróbka chemiczna powierzchni, najczęściej chodzi o poprawę estetyki i gładkości, a nie o zmianę barwy czy "skalowanie" modelu.
