Krzywa tonalna (curves) to narzędzie, które opisuje zależność między wartościami tonalnymi wejściowymi (jasność przed korekcją) a wartościami wyjściowymi (jasność po korekcji). Zmieniając kształt krzywej, steruje się tym, jak program przekształca cienie, półtony i światła.
Odpowiedź "Zwiększenie kontrastu obrazu." jest trafna w ujęciu praktycznym, ponieważ nachylenie krzywej bezpośrednio wpływa na kontrast: bardziej stroma krzywa w wybranym zakresie tonalnym zwiększa różnice między sąsiednimi tonami, a więc wzmacnia kontrast i ułatwia zachowanie czytelności detali w wydruku. W przygotowaniu do druku takie wzmocnienie bywa stosowane, aby przeciwdziałać "spłaszczeniu" obrazu po procesie drukowania.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do podstawowej roli krzywej tonalnej:
- "Korekta błędów kolorystycznych." – krzywa tonalna dotyczy przede wszystkim tonalności (jasności). Choć w praktyce krzywe mogą działać także na kanałach barwnych, samo sformułowanie o "błędach kolorystycznych" jest zbyt ogólne i kojarzy się raczej z balansem bieli, nasyceniem lub korekcją barwną przez profile.
- "Zmiana rozdzielczości obrazu." – rozdzielczość to parametr związany z liczbą pikseli i/lub wartością PPI, a nie z mapowaniem jasności. Krzywa tonalna nie służy do przeskalowania próbkowania.
- "Zmiana wielkości obrazu." – wielkość (w pikselach lub w jednostkach długości przy zadanym PPI) zmienia się narzędziami skalowania/transformacji, nie krzywą tonalną.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się parametry geometryczne (wielkość) albo techniczne (rozdzielczość), a pytanie dotyczy narzędzia tonalnego, zwykle właściwy kierunek myślenia to kontrast/jasność oraz rozkład tonów (cienie–półtony–światła).
