Absorber w kolektorze słonecznym to element, który pochłania promieniowanie słoneczne i zamienia je na ciepło, a następnie przekazuje to ciepło do czynnika roboczego (najczęściej roztwór glikolu w obiegu solarnym). Z punktu widzenia sprawności ważne są dwa aspekty: skuteczne pochłanianie (często wspomagane powłoką selektywną) oraz sprawne odprowadzanie ciepła do rur/harfy.
Odpowiedź "Miedź" jest uzasadniona, ponieważ miedź należy do materiałów o bardzo dobrej przewodności cieplnej, co ułatwia szybkie rozprowadzenie i odbiór ciepła z płyty absorbera do rurek. Dodatkowo miedź jest powszechnie stosowana w instalacjach grzewczych, a techniki jej łączenia (np. lutowanie twarde/miękkie, złączki) są dobrze znane w praktyce montażowej.
Pozostałe propozycje są mniej trafne w roli "głównego" materiału absorbera w ujęciu egzaminacyjnym:
- "Aluminium" – bywa stosowane w niektórych konstrukcjach (np. jako elementy płyt), ale często przegrywa z miedzią w kontekście typowych rozwiązań absorber–rurki oraz technologii zapewniającej bardzo dobre przewodzenie na styku i trwałość połączeń.
- "Stal nierdzewna" – jest odporna korozyjnie, lecz zwykle nie jest pierwszym wyborem na absorber, bo w typowych konstrukcjach liczy się jak najlepsze przewodzenie ciepła i łatwe, pewne łączenie z przewodami odbierającymi ciepło.
- "Żelazo" – w praktyce byłoby niekorzystne ze względu na podatność na korozję i brak typowości dla absorberów kolektorów w standardowych rozwiązaniach rynkowych.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy elementu, który ma intensywnie przewodzić ciepło do czynnika, najczęściej wybiera się materiał kojarzony z bardzo dobrą przewodnością i technologiczną łatwością wykonania połączeń. W przypadku kolektorów słonecznych taką odpowiedzią bywa właśnie miedź.
