W warsztacie samochodowym "środek transportu wewnętrznego" (np. wózek, podnośnik, żurawik, suwnica) dobiera się przede wszystkim do parametrów ładunku. O tym, czy transport da się wykonać poprawnie i bezpiecznie, decydują w pierwszej kolejności:
- masa przenoszonego elementu (czyli wymagany udźwig urządzenia),
- gabaryty (czy ładunek da się stabilnie podeprzeć, uchwycić i przeprowadzić przez dostępne przejścia),
- związane z tym ryzyko utraty stateczności, uszkodzenia elementu lub wyposażenia.
Dlatego odpowiedź "Wielkość i ciężar materiału do przetransportowania" jest właściwa: bez spełnienia tych warunków nie ma znaczenia, czy sprzęt jest tani, lubiany przez pracowników albo czy łatwo znaleźć dla niego miejsce postojowe.
Odpowiedź "Koszt środka transportu" jest typowym kryterium drugorzędnym: koszt analizuje się po wstępnym zawężeniu do urządzeń, które spełniają wymagania techniczne. Tanie urządzenie o zbyt małym udźwigu nie rozwiązuje problemu.
Odpowiedź "Preferencje pracowników warsztatu" również nie może być najważniejsza. Nawet jeśli dane rozwiązanie jest wygodniejsze, nie powinno być wybierane, gdy nie zapewnia właściwego udźwigu, stabilności lub możliwości bezpiecznego manewrowania ładunkiem.
Odpowiedź "Dostępność miejsca parkingowego dla środka transportu" dotyczy organizacji przestrzeni, ale jest wtórna wobec wymagań samego transportu. Miejsce postojowe można zwykle zorganizować, natomiast parametrów ładunku nie da się "obejść" bez zmiany urządzenia lub sposobu podnoszenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór sprzętu transportowego najpierw szukaj odpowiedzi związanych z udźwigiem i gabarytami ładunku, bo są to ograniczenia techniczne, od których zależy wykonalność zadania.
