Faktura nabycia środka trwałego jest dowodem źródłowym, który uzasadnia ujęcie składnika w ewidencji oraz późniejsze zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do kosztów. W praktyce termin przechowywania takiej faktury wiąże się z tym, jak długo możliwa jest weryfikacja rozliczeń podatkowych, w których te koszty były uwzględniane.
W zadaniu kluczowa jest informacja: ostatni miesiąc odpisu amortyzacyjnego wpisanego w koszty to luty 2017 r. To oznacza, że koszty amortyzacji wpływały na rozliczenie podatkowe za rok 2017 (bo odpisy z danego roku obciążają wynik podatkowy tego roku). Dla rozliczeń rocznych typowe jest, że zobowiązanie/rozliczenie za 2017 r. jest finalizowane w kolejnym roku (w ramach rocznego rozliczenia), więc termin liczy się według zasady "od końca roku" właściwego dla rozliczenia.
Stąd poprawny horyzont archiwizacji w tym zadaniu prowadzi do daty 31.12.2023 r. — ta data obejmuje wymagany okres kontroli i weryfikacji rozliczeń związanych z kosztami amortyzacji wykazanymi za rok 2017.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- "Do 31.12.2017 r." – ignoruje fakt, że dokument ma znaczenie także po dacie zakupu i przyjęcia do używania; amortyzacja rozliczana jest przez lata.
- "Do 31.12.2018 r." – to zbyt krótko; obejmuje tylko krótki fragment okresu, mimo że koszty amortyzacji występowały do 2017 r.
- "Do 31.12.2022 r." – to typowy wynik uproszczenia 2017+5, ale bez uwzględnienia zasady liczenia terminów "od końca roku" oraz przesunięcia związanego z rocznym rozliczeniem.
Wskazówka egzaminacyjna: w zadaniach o przechowywanie dokumentów przy amortyzacji najpierw ustal rok, którego dotyczy ostatni koszt podatkowy, a dopiero potem licz termin do końca odpowiedniego roku, nie od konkretnego dnia z faktury.
