W resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO) u dorosłych w ramach podstawowych zabiegów resuscytacyjnych (BLS) zalecany jest stosunek 30 uciśnięć klatki piersiowej do 2 oddechów ratowniczych (30:2). Oznacza to, że ratownik wykonuje serię 30 ucisków, następnie szybko udrażnia drogi oddechowe i podaje 2 oddechy, po czym natychmiast wraca do kolejnych 30 ucisków.
Uzasadnienie praktyczne jest proste: uciski mają zapewnić choć minimalny przepływ krwi i perfuzję mózgu, a oddechy dostarczają tlen. Kluczowe jest ograniczanie przerw, dlatego oddechy powinny być krótkie i sprawne, a cykl 30:2 powtarza się konsekwentnie. W wytycznych podkreśla się także jakość ucisków: wykonywanie ich na środku klatki piersiowej, z częstotliwością ok. 100–120/min i na głębokość ok. 5–6 cm.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 15 uciśnięć do 2 oddechów – to proporcja kojarzona z innymi algorytmami (szczególnie w kontekście działań u dzieci i/lub pracy dwóch ratowników). Zastosowanie jej u dorosłych w standardowym BLS jest typową pomyłką.
- 30 uciśnięć do 1 oddechu – nie jest zalecanym schematem. Zmiana liczby oddechów zaburza standard cyklu nauczanego w BLS i może prowadzić do niejednolitych działań ratowniczych.
- 15 uciśnięć do 1 oddechu – łączy dwie nieprawidłowe modyfikacje naraz, więc tym bardziej nie odpowiada zaleceniom dla dorosłych.
Warto pamiętać, że jeśli ratownik nie może lub nie chce wykonywać oddechów, dopuszcza się RKO ograniczoną do samych uciśnięć. Jednak pytanie dotyczy zalecanego stosunku ucisków do oddechów, a tym standardem pozostaje 30:2.
