W naprawach okleiny (forniru) celem jest nie tylko uzupełnienie ubytku, ale też zamaskowanie linii łączenia między starą okleiną a wstawką. W okleinie prostosłoistej słoje przebiegają równolegle (lub prawie równolegle), więc każda prosta, regularna i "twarda" granica wstawki może być łatwo zauważalna.
Odpowiedź "Trójkątny." jest poprawna, ponieważ taki kształt naturalnie sprzyja wykonaniu cięcia pod kątem (skośnego) przy krawędzi elementu. Skośna linia łączenia zwykle mniej "odcina się" optycznie od kierunku słojów niż linia poprowadzona prostopadle do nich. Dodatkowo ułatwia płynniejsze przejście wzoru słojów, o ile wstawka jest prawidłowo dopasowana.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają tego kryterium:
- "Okrągły." – kształt okrągły bywa stosowany raczej do maskowania napraw na środku powierzchni, gdzie nieregularność obrysu rozprasza uwagę. Przy krawędzi elementu okrąg jest trudny do sensownego "osadzenia" i nie wynika z potrzeby wykonania skosu.
- "Owalny." – podobnie jak okrąg, owal jest typowy dla napraw w polu, gdzie unika się prostych, regularnych granic. Sam owal nie jest rozwiązaniem ukierunkowanym na uzyskanie skośnej linii cięcia przy krawędzi.
- "Prostokątny." – regularny prostokąt daje długie proste linie łączenia, które łatwo zauważyć, szczególnie gdy linia wypada niekorzystnie względem słojów. Choć przy krawędziach spotyka się proste wstawki (np. paski), to w tym pytaniu kluczowe jest kryterium skośnej linii cięcia, a nie "prostoty" wykonania.
Wskazówka egzaminacyjna: w okleinie prostosłoistej zawsze zwracaj uwagę na kierunek słojów i na to, czy linia łączenia będzie "czytelna" z typowej odległości oglądania mebla. Tam, gdzie to możliwe, ukośne przejście często wygląda korzystniej.
