Na schemacie widać pasywny czwórnik LC o topologii typu π (Pi): w gałęzi szeregowej znajduje się cewka L, natomiast na wejściu i wyjściu do masy dołączone są dwa kondensatory C. Taki układ jest klasycznym filtrem dolnoprzepustowym.
Wynika to bezpośrednio z zależności reaktancji od częstotliwości:
- Reaktancja indukcyjna rośnie z częstotliwością (XL = 2πfL). Oznacza to, że cewka w szeregu dla niskich częstotliwości stawia mały "opór", a dla wysokich staje się coraz większą przeszkodą.
- Reaktancja pojemnościowa maleje z częstotliwością (XC = 1/(2πfC)). Kondensator do masy dla niskich częstotliwości zachowuje się jak prawie przerwa, a dla wysokich jak coraz lepsze zwarcie do masy.
Po połączeniu tych efektów: składowe wysokoczęstotliwościowe są odprowadzane przez kondensatory do masy i dodatkowo blokowane przez cewkę w torze, natomiast składowe niskoczęstotliwościowe nie są istotnie zwierane do masy i mogą przejść na wyjście. To jest definicja działania filtru dolnoprzepustowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:
- "Górnoprzepustowy." wymagałby konfiguracji, w której element szeregowy przepuszcza wysokie częstotliwości (np. kondensator w szeregu), a elementy do masy tłumią niskie (np. dławik do masy). Tutaj jest odwrotnie.
- "Środkowoprzepustowy." (pasmowoprzepustowy) zwykle wykorzystuje rezonans i ma pasmo przepuszczania wokół pewnej częstotliwości, a nie "od zera" do granicznej. Sam układ π z L w szeregu i C do masy realizuje przepuszczanie niskich częstotliwości.
- "Środkowozaporowy." (pasmowozaporowy) blokuje tylko pewne pasmo w środku, pozostawiając niskie i wysokie; do tego potrzebne są inne konfiguracje (np. obwody rezonansowe w odpowiednich gałęziach), a nie typowy π-LC dolnoprzepustowy.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli widzisz L w szeregu i C do masy, najczęściej rozpoznajesz dolnoprzepust; jeśli widzisz C w szeregu i L do masy, najczęściej jest to górnoprzepust.
