Układ nawrotny (rewersyjny) silnika trójfazowego zmienia kierunek obrotów przez zmianę kolejności faz doprowadzonych do silnika. W praktyce realizuje się to dwoma stycznikami, które łączą obwód mocy w dwóch konfiguracjach połączeń faz. Kluczowe jest, aby nigdy nie dopuścić do jednoczesnej pracy obu styczników, ponieważ prowadzi to do nieprawidłowego połączenia faz i groźby zwarcia międzyfazowego.
Styki główne w typowym układzie mocy dla silnika 3~ muszą przełączać trzy tory prądowe (L1, L2, L3). Dlatego na każdy stycznik przypadają 3 styki główne zwierne (NO). W schemacie styki te są pokazane jako styki normalnie otwarte, które zamykają się po zadziałaniu cewki stycznika.
Styki pomocnicze pracują w obwodzie sterowania i realizują dwie funkcje:
- Podtrzymanie (samopodtrzymanie) – po naciśnięciu przycisku start cewka stycznika ma pozostać zasilona po puszczeniu przycisku. Do tego potrzebny jest 1 styk pomocniczy NO danego stycznika włączony równolegle do przycisku start.
- Blokada wzajemna – aby włączony jeden kierunek uniemożliwił uruchomienie drugiego, w obwodzie cewki drugiego stycznika umieszcza się 1 styk pomocniczy NC pierwszego stycznika (i odwrotnie). Po załączeniu stycznika jego styk NC rozwiera obwód drugiej cewki.
Z tego wynika wymagana konfiguracja dla każdego stycznika: 3 NO główne oraz 1 NO + 1 NC pomocnicze.
Pozostałe konfiguracje są błędne typowo z dwóch powodów: warianty ze stykami głównymi NC nie pasują do sposobu załączania obwodu mocy silnika stycznikiem (standardowo stosuje się styki zwierne NO), a warianty z samymi stykami pomocniczymi NO nie zapewniają blokady wzajemnej, co jest krytyczne w układzie nawrotnym.
