Platforma samopodnośna (często określana jako jack-up) to jednostka, która podczas przemieszczania może pływać, ale w miejscu pracy opiera się na dnie morskim przy użyciu kilku długich nóg. Następnie kadłub/pokład roboczy jest podnoszony po nogach tak, aby znajdował się ponad falowaniem. To właśnie mechanizm nóg i "wyniesienia" pokładu jest cechą najbardziej diagnostyczną.
Odpowiedź "Platformę pływającą" jest błędna, bo taka jednostka wykonuje wiercenie, pozostając konstrukcją utrzymywaną głównie przez wypór (np. shipshape lub inne rozwiązania pływające) i nie podnosi pokładu na nogach opartych o dno w typowy dla jack-up sposób.
Odpowiedź "Platformę półzanurzalną" jest błędna, ponieważ półzanurzalne konstrukcje opierają się na pływakach/pontonach i kolumnach, a w trybie pracy znaczna część kadłuba jest zanurzona dla poprawy stateczności. Nie mają one charakterystycznych długich nóg służących do mechanicznego podnoszenia pokładu ponad wodę po oparciu o dno.
Odpowiedź "Platformę stałą" jest błędna, bo platforma stała jest konstrukcją trwale zainstalowaną (np. na stalowej kratownicy lub fundamencie grawitacyjnym) i nie jest projektowana jako mobilna jednostka przestawiana między lokalizacjami. W praktyce rozróżnienie opiera się na tym, czy konstrukcja jest przemieszczalna i czy jej posadowienie wynika z pracy nóg (samopodnośna), czy z trwałego fundamentu (stała).
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj na rysunku elementów, które są unikalne dla danego typu. Dla platformy samopodnośnej są to przede wszystkim: długie nogi oraz możliwość uniesienia kadłuba/pokładu ponad lustro wody w miejscu wiercenia.
