Transmisja szeregowa asynchroniczna polega na przesyłaniu informacji bit po bicie wzdłuż jednej linii danych (w przeciwieństwie do transmisji równoległej, gdzie kilka bitów idzie równocześnie wieloma liniami). Cechą rozstrzygającą "asynchroniczna" jest to, że nadajnik i odbiornik nie korzystają ze wspólnej linii zegara. Zamiast tego synchronizacja odbywa się na poziomie każdej porcji danych dzięki ramkowaniu.
W typowym ujęciu asynchronicznym pojedynczy znak (np. bajt) jest otoczony bitami sterującymi: pojawia się bit startu sygnalizujący rozpoczęcie transmisji znaku oraz bity stopu kończące ramkę. Odbiornik, znając ustawioną prędkość, próbuje próbkuje kolejne bity w odpowiednich chwilach po wykryciu startu. Dzięki temu nie jest potrzebny osobny sygnał zegarowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym rozróżnieniu?
- Równoległy synchroniczny – "równoległy" oznacza wiele linii danych równolegle, a "synchroniczny" wymaga zwykle jawnego sygnału zegara. To inna architektura połączenia i inny sposób synchronizacji.
- Szeregowy synchroniczny – choć dane też idą jedną linią, to synchronizacja odbywa się przez wspólny zegar (lub sygnał zegarowy/kanalizowaną synchronizację), a nie przez bity start/stop typowe dla asynchroniczności.
- Równoległy asynchroniczny – równoległość wymaga wielu linii danych, natomiast asynchroniczność oznacza brak wspólnego zegara; w praktyce takie połączenie jest rzadziej spotykane w prostych interfejsach PC i nie odpowiada klasycznemu schematowi ramkowania transmisji szeregowej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy na rysunku widać wiele linii danych (równoległa) czy jedną (szeregowa), a potem sprawdź, czy jest linia zegara (synchroniczna) lub ramkowanie start/stop (asynchroniczna).
