W liniach kablowych rozróżnia się m.in. uszkodzenia typu: zwarcie doziemne (przebicie izolacji do ziemi), zwarcie międzyżyłowe (przebicie izolacji między żyłami) oraz przerwy/nieciągłość żył (uszkodzenie przewodnika).
Jeżeli układ pomiarowy na schemacie jest zorganizowany tak, aby porównywać lub mierzyć stan żyły w odniesieniu do ziemi (np. z wykorzystaniem punktu uziemienia jako punktu odniesienia), to wynik takiego pomiaru pozwala wykryć sytuację, w której izolacja nie separuje żyły od ziemi. Taki stan objawia się możliwością przepływu prądu do ziemi lub nienormalnie małą rezystancją względem ziemi, co odpowiada uszkodzeniu określanemu jako zwarcie doziemne.
Odpowiedź "Zwarcie międzyżyłowe" nie pasuje, gdy układ nie bada relacji żyła–żyła, tylko odniesienie do ziemi. Uszkodzenia "Przerwę w dwóch żyłach" oraz "Brak ciągłości w jednej żyle" dotyczą przerwania przewodnika (ciągłości obwodu) i zwykle wykrywa się je pomiarem ciągłości/rezystancji toru między końcami danej żyły, a nie pomiarem względem ziemi.
W praktyce diagnostyki sieci zasilających i kabli (także w infrastrukturze kolejowej) kluczowe jest dopasowanie metody do rodzaju defektu: pomiary względem ziemi są ukierunkowane na stan izolacji i doziemienia, natomiast pomiary między końcami żył lub między żyłami służą odpowiednio do oceny ciągłości przewodnika i zwarć międzyżyłowych.
