Kodowanie liniowe opisuje, jak ciąg bitów jest zamieniany na przebieg elektryczny w czasie. Na rysunku widać sygnał dwupoziomowy (poziom niski i wysoki) oraz granice kolejnych bitów.
W kodowaniu dwupoziomowym RZ (Return-to-Zero) bit "1" jest przedstawiany jako impuls: sygnał przechodzi na poziom wysoki w pierwszej części czasu trwania bitu, a następnie wraca do poziomu zerowego/niskiego jeszcze przed końcem tego bitu. Bit "0" pozostaje na poziomie niskim przez cały okres bitu. Dokładnie taki wzorzec widać na wykresie: jedynki mają "górkę" tylko w połowie taktu, a potem spadek do zera.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Manchester różnicowy należy do kodów Manchester, w których występuje przejście w środku każdego bitu (dla zapewnienia synchronizacji). Na rysunku bity "0" nie wymuszają przejścia w środku bitu, więc to nie jest Manchester (ani jego odmiana różnicowa).
- NRZ (Non-Return-to-Zero) nie ma powrotu do zera w trakcie trwania bitu: jeśli jest "1", poziom wysoki utrzymuje się przez cały bit, a zmiany pojawiają się dopiero na granicach bitów (gdy zmienia się wartość). Tu dla "1" następuje spadek do zera w połowie bitu, więc to nie NRZ.
- Hamminga to kod korekcyjny (kodowanie kanałowe do wykrywania i poprawy błędów), a nie sposób kodowania liniowego przebiegu na osi czasu. Nie opisuje bezpośrednio kształtu dwupoziomowego sygnału na wykresie.
W praktyce umiejętność rozpoznawania RZ, NRZ i Manchester z przebiegów jest przydatna w diagnostyce torów telekomunikacyjnych (np. analiza sygnału na oscyloskopie) oraz przy ocenie, czy łącze zapewnia wystarczającą liczbę przejść do synchronizacji.
