W standardach Ethernet kluczowe jest odróżnienie: (1) rodzaju medium (np. skrętka miedziana), (2) prędkości (10/100/1000 Mb/s) oraz (3) mechanizmu kodowania i sygnalizacji w warstwie fizycznej. Pytanie dotyczy 1000BASE‑T, czyli Gigabit Ethernet po skrętce.
W 1000BASE‑T transmisja realizowana jest z użyciem wielopoziomowej modulacji PAM‑5 (zestaw dyskretnych poziomów amplitudy), co pozwala efektywnie przenosić informację w torze miedzianym przy dużej przepływności. W zestawie odpowiedzi jako poprawne wskazano połączenie "8B4Q i PAM‑5" – czyli właściwy dobór schematu kodowania/mapowania danych i sposobu sygnalizacji dla tego standardu.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" polegającymi na mieszaniu rozwiązań z innych odmian Ethernet lub innych technik telekomunikacyjnych:
- "4b/5b i MTL‑3" jest charakterystyczne dla Fast Ethernet (np. 100BASE‑TX), więc łatwo je błędnie przenieść na 1 Gb/s. To przykład interferencji wiedzy: poprawne elementy, ale przypisane do złego standardu.
- "2B1Q i AMI" kojarzy się z technikami stosowanymi w innych systemach transmisji (np. rozwiązania spotykane w telekomunikacji przewodowej), jednak nie jest właściwym zestawem dla 1000BASE‑T.
- "8B6T i Manchester" zawiera znane hasło "Manchester", często omawiane przy starszych rozwiązaniach i podstawach kodowania, ale nie odpowiada sygnalizacji stosowanej w 1000BASE‑T. To typowy wybór "po znajomym terminie".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw skojarz standard z rodziną (10/100/1000), potem z medium (skrętka) i dopiero na końcu przypisz technikę kodowania/modulacji. Takie trzystopniowe sprawdzenie znacząco ogranicza pomyłki wynikające z podobieństwa nazw.