Sączki ze szkła spiekanego to standardowy sprzęt do filtracji w laboratorium farmaceutycznym. Ich cechą kluczową jest porowata płytka ze spiekanego szkła wtopiona na stałe w korpus naczynia. Na rysunkach zwykle widać ją jako jasny/biały dysk filtracyjny, a dodatkowo często pojawia się oznaczenie porowatości (np. P-3), które informuje o wielkości porów i pomaga dobrać sączek do rodzaju cząstek.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "Sączki ze szkła spiekanego"?
- Filtr nie jest wymiennym wkładem (jak bibuła czy membrana), tylko elementem zintegrowanym ze szkłem.
- Występują różne formy: lejek Schotta (z dłuższą nóżką, często do pracy pod próżnią) oraz tygiel Schotta (kształt cylindra bez długiej nóżki). Oba mają tę samą ideę filtra: wtopiony dysk spiekany.
- W kontekście praktycznym są wielorazowe: po filtracji są myte, suszone i w razie potrzeby sterylizowane.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Sączki membranowe z nitrocelulozy to cienkie, zwykle jednorazowe membrany wkładane do specjalnych uchwytów. Nie tworzą wtopionego dysku w szkle i nie mają postaci "naczynia z filtrem".
- Lejki szklane z sączkiem bibułowym wymagają umieszczenia bibuły filtracyjnej w zwykłym lejku. Na rysunku nie ma wymiennej bibuły, tylko stały element filtrujący.
- Lejki szklane z podwójną warstwą gazy to rozwiązanie improwizowane do filtracji zgrubnej. Gaza nie daje charakterystycznego, równego dysku i nie jest integralną częścią szkła.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli widzisz biały dysk wtopiony w szkło oraz symbol porowatości P-x, myśl o sączkach ze szkła spiekanego (Schotta). Porowatość dobiera się do wielkości cząstek: od grubych osadów (większe pory) po bardzo drobne zanieczyszczenia (mniejsze pory).
