Przy klejeniu drewna eksploatowanego na zewnątrz kluczowe są: okresowe zawilgocenie, możliwe zawilgocenie długotrwałe, wahania temperatury oraz "praca" drewna (pęcznienie i skurcz). To wszystko mocno obciąża spoinę klejową, dlatego dobiera się klej o wysokiej odporności na wodę i warunki atmosferyczne.
"Klej poliuretanowy" jest właściwym wyborem, ponieważ kleje poliuretanowe są powszechnie stosowane tam, gdzie wymagana jest podwyższona odporność spoiny na wilgoć. W praktyce stolarskiej używa się ich m.in. do elementów narażonych na deszcz lub kondensację pary wodnej (zależnie od konkretnego produktu i zaleceń producenta). Ważne jest też przestrzeganie technologii: przygotowanie powierzchni, właściwy docisk i czas utwardzania.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze w tym zastosowaniu?
- "Klej PVAc" (popularny "biały klej do drewna") jest bardzo częsty w stolarstwie, ale wiele jego odmian jest przeznaczonych głównie do warunków wewnętrznych lub tylko do ograniczonej wilgotności. W warunkach stałego lub częstego zawilgocenia spoiny mogą tracić wytrzymałość, jeśli zastosuje się niewłaściwą klasę/typ.
- "Klej na bazie roztworu kazeiny" to klej białkowy, historycznie stosowany do drewna, jednak w kontekście nowoczesnych zastosowań zewnętrznych zwykle nie jest pierwszym wyborem ze względu na wymagania trwałości w wilgoci i stabilności spoiny.
- "Klej cyjanoakrylowy" (tzw. "superglue") wiąże szybko i bywa przydatny do drobnych elementów, ale spoiny często są bardziej kruche, a zastosowanie do dużych powierzchni drewna i pracy w zmiennych warunkach atmosferycznych jest ryzykowne. Dodatkowo nie jest to typowy klej do wykonywania trwałych złączy konstrukcyjnych w stolarce zewnętrznej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "zewnątrz + wilgoć" szukaj odpowiedzi wskazującej kleje o podwyższonej odporności na wodę i warunki atmosferyczne, a nie tych najczęściej używanych do prac wewnętrznych lub doraźnych napraw.
