Kodowanie liniowe to sposób przedstawienia bitów na medium transmisyjnym (np. na parze miedzianej) tak, aby sygnał był możliwy do poprawnego przesyłania i odbioru. W praktyce dobiera się je do konkretnego interfejsu i wymagań warstwy fizycznej: odporności na zakłócenia, możliwości odzysku zegara, ograniczeń składowej stałej oraz kompatybilności z urządzeniami.
W pytaniu chodzi o odcinek łącza pomiędzy NT (zakończeniem sieci po stronie abonenta) a telefonem/terminalem ISDN. Dla tego typu połączenia, w klasycznych rozwiązaniach ISDN, właściwą odpowiedzią jest zmodyfikowany AMI – czyli wariant kodowania bipolarnego AMI dostosowany do danego interfejsu terminalowego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Liniowy HDB3 – to kod bipolarny z regułami zastępowania długich ciągów zer, często kojarzony z określonymi łączami/traktami cyfrowymi. Sam fakt, że jest "bipolarny", nie oznacza, że dotyczy każdego interfejsu abonenckiego.
- Bipolarny B8ZS – to inna metoda zastępowania ciągów zer, spotykana w innych środowiskach transmisyjnych. W kontekście NT–telefon ISDN nie jest właściwym wyborem.
- Binarny NRZ – to proste kodowanie binarne, które bywa niewystarczające dla wielu praktycznych interfejsów (np. z powodu problemów z odzyskiem zegara przy długich ciągach jednakowych bitów). W pytaniu wymagany jest specyficzny kod stosowany na danym łączu, a nie ogólny, najprostszy wariant.
Wskazówka egzaminacyjna: w tego typu zadaniach kluczowe jest dopasowanie kodu do miejsca zastosowania (który odcinek sieci/interfejs). Jeśli w odpowiedziach pojawiają się kody znane z innych rozwiązań transmisji cyfrowej, łatwo o błąd wynikający z automatycznego skojarzenia, a nie z analizy "gdzie dokładnie jest to łącze".
