Aktywne uczestnictwo osoby w planowaniu i wyborze aktywności jest zgodne z podejściem zorientowanym na osobę (partnerskim). W terapii zajęciowej ma to bezpośredni wpływ na motywację, bo uruchamia trzy kluczowe mechanizmy:
- Autonomia – możliwość wyboru daje poczucie wpływu na własne życie, a nie bycia "prowadzonym" przez innych.
- Sprawczość i odpowiedzialność – gdy osoba współtworzy plan, częściej traktuje go jako "swój", więc chętniej realizuje ustalenia także poza zajęciami.
- Dopasowanie do sensu i celów – aktywności zgodne z zainteresowaniami i rolami życiowymi są bardziej znaczące, a znaczenie zwiększa wytrwałość.
Dlatego odpowiedź "Może zwiększyć poczucie odpowiedzialności i zaangażowania podopiecznego." najlepiej opisuje typowy, oczekiwany efekt współplanowania.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze?
- "Może zniechęcić podopiecznego do udziału w terapii." – zniechęcenie może się zdarzyć, jeśli wybór jest pozorny lub źle prowadzony, ale nie jest to podstawowy, najbardziej trafny wpływ aktywnego udziału w planowaniu.
- "Nie ma wpływu na motywację podopiecznego." – jest to sprzeczne z praktyką pracy terapeutycznej: udział w decyzjach zwykle wpływa na gotowość do współpracy i utrzymanie zaangażowania.
- "Może spowodować, że podopieczny poczuje się przeciążony." – przeciążenie jest ryzykiem przy źle dobranych wymaganiach, jednak samo współdecydowanie nie musi go powodować; przeciwnie, pozwala wspólnie dobrać tempo i zakres zadań.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się współudział klienta, wybór, planowanie i partnerstwo, najczęściej chodzi o wzmacnianie autonomii, motywacji i odpowiedzialności, a nie o brak wpływu lub negatywne skutki.
