Rodzaj zapisu księgowego rozpoznaje się przede wszystkim po liczbie kont użytych po stronach Wn i Ma w dekretacji.
Zapis złożony to taki, w którym:
- po jednej stronie (Wn albo Ma) występuje więcej niż jedno konto,
- a po drugiej stronie może wystąpić jedno konto lub również kilka kont – kluczowe jest to, że zapis nie jest relacją "jedno konto przeciwko jednemu kontu".
W praktyce księgowania faktury VAT za sprzedane towary łatwo spotkać dekretacje, w których kwota dokumentu jest rozbijana na kilka pozycji (np. różne ujęcia rozrachunków lub rozliczeń). Taka konstrukcja powoduje, że nie mamy klasycznego schematu 1:1 i dlatego poprawnym określeniem jest zapis złożony.
Odpowiedź "Prosty." jest nieprawidłowa, ponieważ zapis prosty dotyczy sytuacji, gdy księgowanie obejmuje dokładnie dwa konta: jedno po Wn i jedno po Ma. Jeśli w dekretacji pojawia się więcej kont, nie spełnia to definicji zapisu prostego.
Odpowiedź "Powtórzony." nie jest standardowym typem zapisu w klasyfikacji zapisu księgowego opartej na liczbie kont. Może kojarzyć się z ponownym ujęciem dokumentu, ale nie opisuje konstrukcji dekretacji.
Odpowiedź "Pojedynczy." bywa w języku potocznym utożsamiana z prostotą, jednak jako kategoria egzaminacyjna nie rozstrzyga jednoznacznie kryterium liczby kont tak precyzyjnie jak "prosty" i "złożony". W rachunkowości, gdy trzeba wskazać typ zapisu, właściwe jest rozróżnienie na prosty i złożony.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy widzisz dekretację, policz konta po Wn i po Ma. Jeśli jest więcej niż 1 konto po jednej ze stron, wybór powinien paść na złożony.
