Parametry pracy układu modułów fotowoltaicznych wyznacza się na podstawie rodzaju połączeń widocznych na schemacie.
- Połączenie szeregowe: napięcia poszczególnych modułów dodają się, a prąd w całym łańcuchu jest taki sam jak prąd pojedynczego modułu (ograniczony najsłabszym elementem).
- Połączenie równoległe: prądy gałęzi dodają się, a napięcie na zaciskach układu jest takie samo jak napięcie pojedynczej gałęzi.
Po ustaleniu napięcia wyjściowego U i prądu wyjściowego I całego układu moc wyjściową liczy się z zależności P = U · I. Otrzymany zestaw wartości powinien być wewnętrznie spójny: jeśli odpowiedź podaje U i I, to podana moc musi wynikać z ich iloczynu.
Poprawna odpowiedź "18 V, 3 A, 54 W" spełnia te zasady: napięcie układu wynika z sumowania napięć w połączeniach szeregowych, prąd z sumowania prądów w równoległych gałęziach, a moc 54 W jest zgodna z obliczeniem 18·3.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne:
- "6 V, 9 A, 18 W" miesza zasady sumowania: zbyt niskie napięcie sugeruje nieuwzględnienie szeregu, a jednocześnie prąd 9 A nie pasuje do tej samej konfiguracji; dodatkowo moc 18 W nie zgadza się z 6·9.
- "6 V, 3 A, 54 W" zawiera niespójność rachunkową: przy 6 V i 3 A moc wynosi 18 W, więc 54 W jest niemożliwe dla tych dwóch pierwszych parametrów.
- "18 V, 9 A, 18 W" jest niespójne zarówno koncepcyjnie (prąd 9 A wymagałby większego zsumowania równoległego), jak i rachunkowo, bo 18·9 to 162 W, a nie 18 W.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozdziel schemat na gałęzie równoległe i odcinki szeregowe, dopiero potem licz U i I. Na końcu zawsze wykonaj szybki test spójności: czy P = U · I?
