Indywidualny plan wsparcia powinien wynikać z realnych potrzeb i celów osoby niepełnosprawnej oraz z tego, jak funkcjonuje ona w codziennym życiu. Dlatego kluczowym zadaniem asystenta jest zrozumienie potrzeb osoby (poprzez rozmowę, obserwację, analizę barier i zasobów) oraz zaplanowanie adekwatnych form wsparcia – tak, aby osoba mogła możliwie samodzielnie podejmować decyzje i realizować swoje priorytety.
Odpowiedź "Zrozumieć potrzeby osoby niepełnosprawnej i zaplanować odpowiednie wsparcie." jest poprawna, bo łączy dwa elementy procesu: (1) rozpoznanie potrzeb i (2) zaplanowanie działań. W praktyce oznacza to m.in. ustalanie celów, określanie zakresu pomocy (np. w mobilności, samoobsłudze, kontaktach społecznych), wybór sposobów komunikacji oraz uzgodnienie, kto i kiedy realizuje poszczególne działania.
Odpowiedź "Zgadnąć, czego osoba niepełnosprawna potrzebuje bez rozmowy z nią." jest błędna, ponieważ plan oparty na domysłach łatwo rozmija się z potrzebami i może naruszać autonomię osoby. Wsparcie powinno być uzgodnione i zrozumiałe dla osoby wspieranej.
Odpowiedź "Zignorować potrzeby osoby niepełnosprawnej i skupić się na swoich własnych preferencjach." jest błędna, bo odwraca sens pracy asystenta: to nie asystent realizuje własne cele, lecz wspiera osobę w realizacji jej celów, zgodnie z zasadą podmiotowości.
Odpowiedź "Rozważyć tylko medyczne aspekty stanu osoby niepełnosprawnej." jest błędna, gdyż plan wsparcia obejmuje także aspekty społeczne i środowiskowe (np. bariery architektoniczne, dostęp do usług, relacje, edukację i pracę). Skupienie wyłącznie na medycynie pomija wiele realnych trudności i możliwości wsparcia.
Wskazówka egzaminacyjna: szukaj odpowiedzi, która łączy rozpoznanie potrzeb z planowaniem działań i podkreśla współpracę z osobą wspieraną.
