W instalacjach mieszkaniowych kluczowe jest, że obciążalność długotrwała przewodu zależy m.in. od jego nagrzewania podczas pracy. Nagrzewanie jest powiązane ze stratami mocy w żyłach: im większa rezystancja przewodu, tym większe straty I²R przy tym samym prądzie, a więc tym szybciej przewód osiąga dopuszczalną temperaturę.
W pytaniu porównywane są przewody o tym samym układzie żył i przekroju (3x1,5 mm2), ale o innym materiale przewodnika. W praktyce oznaczenia sugerują, że w jednym przypadku żyły są miedziane, a w drugim aluminiowe. Aluminium ma większą rezystywność niż miedź, więc dla tego samego przekroju żyły aluminiowe mają większą rezystancję.
Dlatego poprawne jest stwierdzenie: "Zmniejszy się obciążalność długotrwała instalacji." – bo aby ograniczyć nagrzewanie i utrzymać bezpieczną temperaturę pracy, dopuszczalny prąd obciążenia dla takiego przewodu będzie niższy (w typowych warunkach ułożenia przewodów w budynku).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "Zwiększy się wytrzymałość elektryczna izolacji." – wytrzymałość izolacji wynika głównie z rodzaju i grubości izolacji, a nie z tego, czy żyła jest miedziana czy aluminiowa. Sama zamiana materiału przewodnika nie jest podstawą do wniosku o większej wytrzymałości izolacji.
- "Zmniejszy się rezystancja przewodów." – przy zamianie miedzi na aluminium, przy tym samym przekroju, rezystancja rośnie, nie maleje.
- "Zwiększy się przewodność elektryczna przewodów." – przewodność (w sensie własności materiału) miedzi jest wyższa niż aluminium, więc taka zamiana nie zwiększa przewodności.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się jednocześnie hasła "rezystancja", "przewodność" i "obciążalność", warto najpierw ustalić materiał żyły, a potem połączyć to z nagrzewaniem i dopuszczalnym prądem pracy przewodu.
