W Linuksie instalacja oprogramowania w typowych dystrybucjach opiera się na systemie zarządzania pakietami, który dba m.in. o metadane i zależności. Dwa najbardziej rozpowszechnione formaty pakietów dystrybucyjnych to:
- .rpm – pakiety rodziny RPM (np. Fedora, RHEL i inne dystrybucje z ekosystemu RPM). Pracuje się z nimi narzędziami niskiego poziomu typu rpm oraz menedżerami wyższego poziomu (np. dnf/yum zależnie od dystrybucji).
- .deb – pakiety Debiana (np. Debian, Ubuntu i pochodne). Narzędziem bazowym jest dpkg, a do pracy z repozytoriami i zależnościami powszechnie używa się apt.
Odpowiedź "rpm, deb" jest poprawna, bo wskazuje dwa dominujące formaty pakietów instalacyjnych Linuksa rozpoznawane po rozszerzeniach plików.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "zip, exe" – .zip to archiwum (kompresja), a .exe to typowy format uruchamialny/instalator w Windows, nie standardowy pakiet dystrybucyjny Linuksa.
- "tgz, dmg" – .tgz to zwykle archiwum tar skompresowane gzip (często źródła lub paczka plików), a .dmg to obraz dysku charakterystyczny dla macOS.
- "ini, dll" – .ini to plik konfiguracyjny, a .dll to biblioteka systemu Windows; nie są to pakiety instalacyjne Linuksa.
Warto pamiętać, że istnieją też inne formaty spotykane w wybranych dystrybucjach lub jako rozwiązania "uniwersalne" (np. inne rodziny pakietów albo kontenery aplikacji), jednak w typowych zadaniach egzaminacyjnych rozpoznanie .rpm i .deb jest kluczowe.
