Materiał szczególnego ryzyka (SRM) powstaje m.in. podczas uboju i rozbioru i jest związany z ryzykiem przenoszenia czynników TSE/BSE (prionów). Z tego powodu SRM jest traktowany jako materiał kategorii 1, czyli najwyższego ryzyka sanitarnego.
Dlatego prawidłową odpowiedzią jest: "Spalanie w spalarniach lub współspalanie po przetworzeniu". W praktyce zakład może przekazać SRM do zatwierdzonej instalacji, gdzie materiał zostanie spalony, albo najpierw przetworzony w zatwierdzonym zakładzie kategorii 1 (jako etap technologiczny), a następnie skierowany do współspalania (np. w odpowiednich instalacjach przemysłowych) zgodnie z wymaganiami dla kategorii 1.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo dotyczą metod niedopuszczalnych dla SRM:
- "Recykling i kompostowanie" – kojarzy się z odpadami biodegradowalnymi, ale przy SRM ryzyko biologiczne jest zbyt wysokie; takie zagospodarowanie nie zapewnia wymaganego poziomu unieszkodliwienia.
- "Przetwarzanie na karmę dla zwierząt" – skarmianie materiałem kategorii 1 jest zakazane; to klasyczny błąd wynikający z mylenia kategorii 3 (gdzie część surowców może trafić do pasz/petfood) z kategorią 1.
- "Wysyłanie do laboratoriów badawczych" – laboratorium nie jest metodą unieszkodliwiania SRM; badania mogą dotyczyć próbek w ramach nadzoru, ale nie stanowią standardowego sposobu "usuwania" SRM z rzeźni.
W praktyce SRM powinien być wyraźnie identyfikowany (np. barwiony), gromadzony w szczelnych pojemnikach, a następnie przekazywany do unieszkodliwienia z zachowaniem wymagań transportu i dokumentacji dla kategorii 1. Na egzaminie warto zapamiętać zasadę: SRM zawsze kończy proces spaleniem lub współspalaniem.
