Klasyfikacja Spauldinga opiera się na ryzyku przeniesienia zakażenia wynikającym ze sposobu użycia wyrobu medycznego. Z tego ryzyka wynika minimalny wymagany poziom dekontaminacji na etapie końcowym.
Wyroby krytyczne to takie, które w trakcie użycia mają kontakt z tkankami jałowymi lub z układem naczyniowym. Ponieważ jakakolwiek pozostałość drobnoustrojów stanowi tu istotne zagrożenie, wymaganym postępowaniem jest sterylizacja (po prawidłowym przygotowaniu: segregacji, myciu, kontroli i konserwacji zgodnie z procedurą).
Wyroby półkrytyczne mają kontakt z błonami śluzowymi lub nieuszkodzoną skórą w sposób bardziej ryzykowny niż wyroby niekrytyczne. Minimalnym wymaganiem jest tu dezynfekcja wysokiego poziomu (również poprzedzona skutecznym myciem), a w wielu sytuacjach organizacyjnych lub technologicznych mogą być także sterylizowane, jeśli materiał/producent na to pozwala. Kluczowe jest jednak rozumienie, że sama klasyfikacja wskazuje wymóg minimalny: dla krytycznych sterylizacja, dla półkrytycznych co najmniej HLD.
Nieprawidłowe są odpowiedzi odwracające te wymagania, ponieważ przeczą zasadzie, że wyższe ryzyko (kontakt z tkankami jałowymi) wymaga wyższego poziomu bezpieczeństwa mikrobiologicznego (sterylność). Niepoprawne są też warianty sugerujące, że obie grupy zawsze wymagają tego samego postępowania: zacierają one różnicę między sterylizacją a dezynfekcją wysokiego poziomu i mogą prowadzić do błędnego doboru procesu w praktyce sterylizatorni.
Warto zapamiętać prostą regułę: im "głębiej" w organizm, tym wyższy poziom wymagań — tkanki jałowe/naczynia → sterylizacja; błony śluzowe → co najmniej dezynfekcja wysokiego poziomu.
