Koszty imprezy turystycznej rozumie się jako koszty świadczeń składających się na ofertę, czyli tych elementów, które organizator zapewnia uczestnikowi w ramach programu i ceny (lub jako dopłaty przewidziane w warunkach). Dlatego typowymi, podstawowymi pozycjami są: transport, zakwaterowanie i wyżywienie. W praktyce to one zwykle tworzą największą część kosztorysu.
Poza świadczeniami podstawowymi w kosztach pojawiają się również opłaty dodatkowe, czyli koszty innych usług i elementów programu, które są wymagane do realizacji imprezy albo przewidziane jako dopłaty (np. wstępy do obiektów, ubezpieczenie, opłaty klimatyczne/administracyjne, transfery, usługi pilota/przewodnika). Tego typu pozycje są związane bezpośrednio z realizacją imprezy i powinny zostać ujęte w kalkulacji.
Odpowiedzi zawierające koszty zakupu pamiątek oraz koszty osobiste uczestników są błędne, ponieważ dotyczą wydatków ponoszonych indywidualnie przez turystę i nie stanowią elementu kosztu imprezy rozumianego jako zestaw świadczeń organizatora. Z kolei koszty marketingu mogą występować w działalności biura, ale są to koszty ogólne (pośrednie) funkcjonowania firmy, a nie podstawowy składnik kosztów konkretnej imprezy turystycznej jako produktu dla klienta.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedzi pojawiają się wydatki prywatne (pamiątki, kieszonkowe) albo koszty administracyjno-promocyjne, zwykle nie są to "główne składniki" kosztów imprezy w ujęciu kalkulacyjnym świadczeń.
