W planowaniu czynności opiekuńczych kluczowe jest ustalenie, jakiej pomocy dana osoba faktycznie potrzebuje i w jaki sposób można ją zapewnić bezpiecznie oraz z poszanowaniem godności. Dlatego poprawna jest odpowiedź: "Stan zdrowia, sprawność funkcjonalna i preferencje osoby".
Stan zdrowia wpływa na to, jakie czynności są dozwolone, jakie są przeciwwskazania, na co zwracać uwagę w obserwacji oraz jakie ryzyka trzeba minimalizować (np. ból, duszność, ryzyko upadku, zakażeń czy powikłań unieruchomienia).
Sprawność funkcjonalna pokazuje poziom samodzielności w czynnościach życia codziennego – dzięki niej wiadomo, czy pacjent wymaga pełnej pomocy, asekuracji czy tylko przygotowania warunków. To bezpośrednio przekłada się na dobór technik opiekuńczych, organizację czasu i bezpieczeństwo pracy.
Preferencje osoby są ważne, bo plan opieki powinien być możliwie indywidualny: uwzględniać nawyki, komfort, prywatność oraz wybory pacjenta (o ile nie zagrażają bezpieczeństwu). Zwiększa to współpracę, poczucie kontroli i jakość życia.
Pozostałe propozycje są mniej trafne, ponieważ opierają się na czynnikach demograficznych:
- "Wiek, płeć i stan zdrowia osoby" – stan zdrowia jest istotny, ale wiek i płeć nie zastępują oceny funkcjonowania; dwie osoby w tym samym wieku mogą mieć skrajnie różną samodzielność.
- "Wiek, płeć i preferencje osoby" – uwzględnia preferencje, lecz pomija stan zdrowia, który warunkuje bezpieczeństwo i zakres możliwych działań.
- "Stan zdrowia, wiek i płeć osoby" – ponownie brakuje sprawności funkcjonalnej, czyli informacji najbardziej "praktycznej" dla doboru codziennych czynności opiekuńczych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy planu opieki, szukaj odpowiedzi, która łączy ocenę medyczną, ocenę samodzielności oraz perspektywę pacjenta – to najczęściej zestaw decydujący o realnym planowaniu czynności.
