Zalesianie nieużytków i gruntów porolnych jest traktowane w gospodarce leśnej jako działanie, które poprawia stan środowiska oraz przywraca lub wzmacnia funkcje ekosystemu na terenach słabo użytkowanych rolniczo.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź B?
Obejmuje ona najważniejsze korzyści ekologiczne, które zwykle uzasadniają zalesienia:
- Poprawa jakości powietrza – drzewa wiążą dwutlenek węgla, produkują tlen i ograniczają stężenie części zanieczyszczeń poprzez wychwytywanie pyłów na aparacie asymilacyjnym.
- Ochrona gleby przed erozją – korzenie stabilizują profil glebowy, a okrywa roślinna zmniejsza działanie wiatru i spływu powierzchniowego wody; w praktyce ogranicza to erozję wodną i wietrzną.
- Zwiększenie bioróżnorodności i tworzenie siedlisk – nowy las dostarcza schronienia i bazy pokarmowej, a także może działać jako korytarz ekologiczny łączący fragmenty środowisk.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Zwiększenie obszarów pod uprawy rolnicze – zalesienie zmienia użytkowanie w kierunku leśnym, więc nie jest działaniem zwiększającym powierzchnię pól.
- Ułatwienie zabudowy – zalesienie co do zasady nie jest ukierunkowane na przygotowanie terenu pod inwestycje mieszkaniowe; przeciwnie, wzmacnia funkcje przyrodnicze terenu.
- Zmniejszenie retencji i przesuszanie gleby – w typowym ujęciu las poprawia bilans wodny i ogranicza erozję; wskazana odpowiedź opisuje efekt niepożądany i nie jest "korzyścią" zalesienia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "najważniejszych korzyści" zalesiania, szukaj odpowiedzi łączącej funkcje ochronne (gleba, woda, klimat/ powietrze) oraz przyrodnicze (siedliska, bioróżnorodność).
