W bibliografii lub katalogu priorytetem jest funkcjonalna czytelność: odbiorca ma szybko zidentyfikować elementy opisu (autor, tytuł, miejsce i rok wydania, wydawca, hasła). Dlatego kluczowe są dwie zasady: kontrast oraz hierarchia informacji.
Kontrast tekst–tło oznacza takie zestawienie barw i nasycenia (a także grubości kroju), aby litery były jednoznacznie odczytywane w różnych warunkach (wydruk, ekran, oświetlenie). Zbyt niski kontrast męczy wzrok i zwiększa liczbę pomyłek podczas odczytu.
Hierarchia informacji to uporządkowanie treści tak, by najważniejsze elementy "prowadziły" wzrok: np. wyraźny podział na hasła/autorów, konsekwentne nagłówki działów, kontrolowane wyróżnienia (pogrubienie, kursywa), właściwe wcięcia i odstępy. Dobra hierarchia skraca czas wyszukiwania pozycji i ogranicza ryzyko przeoczeń.
Dlaczego pozostałe propozycje są nietrafne?
- "Używanie jedynie czcionek o stałej szerokości" nie jest podstawową zasadą kompozycji. Monospace bywa użyteczny w kodzie lub tabelach, ale w długich zestawieniach często pogarsza rytm i ekonomię składu.
- "Używanie wielu różnych kolorów" zwykle wprowadza szum informacyjny. Kolor może wspierać nawigację, ale w bibliografii lepiej działa konsekwencja i oszczędne wyróżnienia.
- "Używanie jak największej ilości obrazów" jest sprzeczne z celem bibliografii/katalogu, gdzie dominują dane tekstowe. Nadmiar ilustracji odciąga uwagę i utrudnia przeglądanie.
W praktyce warto pamiętać o zasadzie: najpierw czytelność i porządek, potem dekoracja. Jeśli trzeba użyć wyróżnień, lepiej robić to konsekwentnie (np. jeden kolor akcentu, jeden styl nagłówków) niż mnożyć środki graficzne.
