Wady drewna okrągłego to cechy, które w praktyce przemysłu drzewnego obniżają przydatność surowca do określonego wyrobu lub zwiększają trudność jego przerobu. Mogą to być wady budowy (np. sęki), wady kształtu (np. krzywizna) oraz wady wynikające z uszkodzeń lub rozkładu (np. pęknięcia, zgnilizna).
Skutek "Mogą zwiększyć koszty produkcji" jest typowy, ponieważ surowiec wadliwy często wymaga dodatkowego sortowania, częstszej kontroli jakości, większej liczby operacji technologicznych (docinanie, odrzuty, korekty ustawień) oraz generuje większe straty materiałowe. To wszystko przekłada się na koszty jednostkowe wyrobu.
Skutek "Mogą ograniczyć możliwości zastosowania surowca drzewnego" również jest prawidłowy: drewno o określonych wadach może nie spełniać wymagań dla tarcicy konstrukcyjnej, stolarki, oklein czy elementów o wysokich wymaganiach wytrzymałościowych i estetycznych. Wtedy bywa kierowane do niższych zastosowań (np. na zrębkę), co zmienia przeznaczenie i wartość.
Skutek "Mogą obniżyć wartość ekonomiczną surowca drzewnego" wynika bezpośrednio z dwóch poprzednich mechanizmów: niższej jakości i mniejszej użyteczności oraz z wyższych kosztów przerobu. Rynek zwykle wycenia takie drewno niżej, bo przynosi mniejszy uzysk pełnowartościowego produktu i większe ryzyko reklamacji.
Ponieważ wszystkie trzy wymienione konsekwencje są typowe i mogą wystąpić w praktyce, odpowiedź "Wszystkie powyższe" logicznie obejmuje pełny zakres skutków dla przemysłu drzewnego.
