Podtrzymki tokarskie stosuje się przy obróbce długich i wiotkich przedmiotów (np. wałków), aby ograniczyć ich ugięcie, drgania i ryzyko "uciekania" wymiaru pod wpływem sił skrawania. W praktyce najczęściej rozróżnia się dwa podstawowe rozwiązania: podtrzymkę stałą oraz podtrzymkę ruchomą.
Odpowiedź "Ruchomą." jest właściwa wtedy, gdy na ilustracji widać podtrzymkę mocowaną do suportu (sanek) i poruszającą się razem z nim wzdłuż łoża. Taka podtrzymka podpiera detal możliwie blisko miejsca obróbki, dzięki czemu skutecznie zmniejsza ugięcie dokładnie tam, gdzie działają największe siły skrawania. Zwykle ma elementy prowadzące/oporowe (np. szczęki/rolki) ustawiane na obrabianej powierzchni.
Odpowiedź "Stałą." jest błędna w tym rozpoznaniu, ponieważ podtrzymka stała jest mocowana do łoża tokarki i pozostaje w jednym miejscu. Sprawdza się jako punkt stałego podparcia, ale nie "idzie" za narzędziem podczas przejścia wzdłużnego.
Odpowiedź "Aktywną." bywa spotykana w innych kontekstach technicznych (np. jako opis sposobu działania układów), jednak nie stanowi typowej, podstawowej nazwy rodzaju podtrzymki w klasycznym podziale tokarskim na stałą i ruchomą. Może więc wprowadzać w błąd, jeśli uczeń próbuje dopasować nazwę do kształtu bez znajomości terminologii.
Odpowiedź "Narzędziową." również nie opisuje standardowego rodzaju podtrzymki; "narzędziowy" kojarzy się raczej z osprzętem narzędziowym (imakiem, oprawkami, uchwytami) niż z elementem podpierającym przedmiot obrabiany.
Wskazówka egzaminacyjna: aby odróżnić podtrzymkę ruchomą od stałej, szukaj na ilustracji miejsca mocowania. Jeśli element jest związany z suportem i ma pracować w pobliżu noża, to zwykle jest to podtrzymka ruchoma.
