Dobór technik i narzędzi wspierających w pracy asystenta powinien wynikać przede wszystkim z indywidualnej sytuacji osoby. Oznacza to uwzględnienie jej potrzeb (co jest konieczne, by funkcjonować), preferencji (jak osoba chce, by wsparcie było realizowane) oraz ograniczeń (np. zdrowotnych, ruchowych, sensorycznych, poznawczych). Takie podejście chroni podmiotowość osoby, wspiera autonomię i zwiększa skuteczność pomocy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Koszt narzędzi i technik – koszty mogą mieć znaczenie organizacyjne, ale nie mogą być pierwszym kryterium, jeżeli prowadzą do wyboru rozwiązania niedopasowanego lub obniżającego bezpieczeństwo i komfort. Najpierw określa się potrzeby, potem szuka dostępnych sposobów ich zaspokojenia.
- Opinie innych asystentów – doświadczenie zespołu bywa cenne, lecz nie zastępuje oceny sytuacji konkretnej osoby. Poleganie wyłącznie na opiniach grozi "kopiowaniem" rozwiązań, które nie muszą działać u innej osoby.
- Najnowsze trendy – nowość technologii nie gwarantuje użyteczności. Rozwiązanie "modne" może być trudne w obsłudze, nieakceptowane przez osobę lub niedopasowane do jej ograniczeń.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy wsparcia osoby z niepełnosprawnością, najczęściej priorytetem są czynniki związane z osobą (potrzeby, bezpieczeństwo, preferencje, możliwości), a dopiero później czynniki zewnętrzne (koszty, opinie, trendy).
