W produkcji spirytusu kluczowe jest to, aby surowiec wnosił do procesu cukry fermentujące albo składniki, z których można je łatwo uzyskać. Dlatego w praktyce przemysłowej podstawą są surowce cukrowe (np. melasa) lub skrobiowe, które po odpowiedniej obróbce technologicznej dostarczają cukrów prostych dla drożdży.
Odpowiedź "ziemniaki" jest poprawna, ponieważ ziemniaki zawierają dużo skrobi. W typowym ujęciu technologicznym skrobię najpierw przygotowuje się w postaci zacieru, następnie prowadzi się jej rozkład do cukrów (scukrzanie), a potem fermentację alkoholową. Otrzymany alkohol surowy poddaje się destylacji i rektyfikacji, aby uzyskać spirytus.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym ujęciu pytania?
- "jęczmień" – jest zbożem i może być surowcem do napojów alkoholowych, ale w edukacyjnych, podstawowych skojarzeniach technologicznych częściej występuje jako surowiec słodowy (np. dla piwowarstwa). W pytaniu wskazano jeden surowiec podstawowy dla gorzelni, a tu typowym przykładem jest ziemniak jako surowiec skrobiowy.
- "rzepak" – to surowiec przede wszystkim oleisty, kojarzony z tłuszczami roślinnymi. Sam olej nie jest substratem fermentacji drożdżowej do etanolu w standardowym ujęciu technologii spirytusu.
- "soję" – podobnie jak rzepak traktuje się głównie jako surowiec białkowo-oleisty, ważny w przemyśle paszowym i spożywczym, ale nie jako podstawę do wytwarzania spirytusu w klasycznym rozumieniu surowca gorzelniczego.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o spirytus najpierw pomyśl, czy surowiec jest cukrowy lub skrobiowy. Jeśli odpowiedzi zawierają surowce typowo oleiste, zwykle są to dystraktory.
