W opisanej sytuacji pacjent jest osobą dorosłą i deklaruje, że chce samodzielnie zgłosić przemoc. Autonomia pacjenta ma znaczenie, ale nie znosi obowiązków personelu medycznego wynikających z przepisów i procedur przeciwdziałania przemocy domowej.
Odpowiedź "Wspierasz decyzję pacjenta, przekazując informacje o dostępnej pomocy oraz wszczynasz procedurę Niebieskie Karty (wypełniasz NK-A i przekazujesz Kartę B)." jest najwłaściwsza, bo łączy dwa kluczowe cele:
- Wsparcie i bezpieczeństwo pacjenta – pacjent otrzymuje rzetelne informacje o dostępnych zasobach (ośrodki wsparcia, kontakt do instytucji pomocowych, możliwości prawne), co realnie zwiększa szansę na skuteczne przerwanie przemocy.
- Działanie proceduralne – wszczęcie procedury Niebieskie Karty poprzez NK-A uruchamia mechanizm pomocy interdyscyplinarnej, a przekazanie Karty B daje pacjentowi uporządkowany zestaw informacji i ścieżek dalszego postępowania.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z typowych powodów egzaminacyjnych:
- "Zawiadamiasz organy ścigania i rezygnujesz z przekazywania informacji o wsparciu…" – ogranicza działania wyłącznie do jednego toru i pomija element wsparcia informacyjnego, który jest praktycznie konieczny; pacjent może zostać bez wiedzy, gdzie uzyskać pomoc i ochronę.
- "Pozostawiasz sprawę wyłącznie pacjentowi…" – to błąd zaniechania: brak działań formalnych i brak informacji o pomocy zmniejsza bezpieczeństwo pacjenta i nie uruchamia systemu wsparcia.
- "Informujesz rodzinę pacjenta…" – przy osobie dorosłej bez zgody pacjenta grozi naruszeniem poufności i może zwiększyć ryzyko (np. eskalacja przemocy, naciski). Informacje powinny trafiać do właściwych służb i systemu wsparcia, a nie do osób trzecich bez upoważnienia.
W praktyce najlepsze postępowanie to: udzielić informacji, zadbać o bezpieczne warunki rozmowy, udokumentować podejrzenie zgodnie z procedurami placówki oraz uruchomić Niebieską Kartę, nie wymuszając na pacjencie natychmiastowego zgłoszenia "na siłę".
