To zadanie dotyczy typowej sytuacji kompletacji/montażu: jeden wyrób gotowy wymaga określonej liczby komponentów różnych typów. Maksymalna liczba wyrobów jest ograniczona przez ten komponent, którego wystarczy na najmniejszą liczbę kompletów (tzw. czynnik ograniczający).
Krok 1: policz limit wynikający z elementów N.
Na 1 wyrób potrzeba 3 elementów N, a dostępnych jest 300 elementów N.
Możliwa liczba wyrobów z samego N: 300/3 = 100. To znaczy, że elementów N starczyłoby na 100 sztuk.
Krok 2: policz limit wynikający z elementów G.
Na 1 wyrób potrzeba 4 elementów G, a dostępnych jest 200 elementów G.
Możliwa liczba wyrobów z samego G: 200/4 = 50. Elementów G starczy więc na 50 sztuk.
Krok 3: wybierz mniejszy wynik jako realny limit montażu.
Do zmontowania wyrobu musisz mieć jednocześnie i N, i G. Skoro G wystarcza tylko na 50 sztuk, to po zmontowaniu 50 wyrobów zabraknie G, mimo że N nadal zostanie. Dlatego poprawna odpowiedź to 50 sztuk.
Dlaczego pozostałe propozycje są błędne?
- 100 sztuk wynika z policzenia tylko elementów N (300/3), ale pomija ograniczenie elementów G.
- 200 sztuk i 300 sztuk nie wynikają z żadnego poprawnego obliczenia zapotrzebowania (przy wymaganiu 3N i 4G na wyrób zużycie przekroczyłoby dostępne stany).
Wskazówka egzaminacyjna: w takich zadaniach zawsze wykonuj dwa dzielenia (dla każdego komponentu osobno), a potem bierz minimum. To szybki sposób na uniknięcie typowego błędu "liczę tylko jeden składnik".
