W klasycznym ujęciu zarządzania wyróżnia się podstawowe funkcje, które opisują, co robi osoba kierująca zespołem. Jedną z nich jest motywowanie (często ujmowane także jako przewodzenie), czyli oddziaływanie na ludzi tak, aby chcieli wykonywać zadania i realizować cele. Sednem motywowania jest stosowanie różnych bodźców: materialnych (np. premie), niematerialnych (np. pochwała, uznanie), rozwojowych (np. szkolenie), organizacyjnych (np. większa samodzielność) oraz komunikacyjnych (np. jasna informacja zwrotna).
Odpowiedź "motywowanie." jest poprawna, ponieważ w treści pytania wprost wskazano mechanizm "zachęcania pracowników" poprzez "różne bodźce", co jest definicyjną cechą motywowania w zarządzaniu.
Pozostałe propozycje nie pasują do tego opisu:
- "planowanie." dotyczy ustalania celów, zadań, terminów i sposobów działania. Planowanie odpowiada na pytania: co zrobić, kiedy, jakimi zasobami i w jakiej kolejności, a nie jak zachęcić ludzi do działania.
- "organizowanie." polega na takim ułożeniu pracy, aby zadania dało się wykonać: przydziale ról, uprawnień, zasobów, ustaleniu procedur i obiegu informacji. To tworzenie warunków do pracy, a nie wzbudzanie chęci do pracy.
- "kontrolowanie." to porównywanie wykonania z planem i standardami oraz reagowanie na odchylenia. Kontrola może wpływać na zachowania, ale jej istotą jest ocena i korygowanie, nie zaś zachęcanie bodźcami.
W praktyce biurowej motywowanie ma znaczenie np. przy terminowej realizacji korespondencji, obsłudze klienta, porządkowaniu dokumentacji czy pracy w okresach spiętrzenia zadań. Dobrze dobrane bodźce zwiększają zaangażowanie i ograniczają spadek jakości pracy.
