KWALIFIKACJA MED5 - STYCZEŃ 2017

PYTANIE NR 15.
Jedną z obiektywnych i efektywnych metod badania słuchu stosowanych u dzieci jest TEOAE, czyli otoemisja
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
TEOAE to otoemisje wywołane bodźcem impulsowym, typowo trzaskiem (click). Jest to metoda obiektywna, przydatna u dzieci, bo nie wymaga aktywnej współpracy badanego. Otoemisje spontaniczne (SOAE), produkty zniekształceń (DPOAE) i emisje przy stymulacji częstotliwościowej dotyczą innych typów OAE.

Pełne wyjaśnienie:

TEOAE (Transient Evoked Otoacoustic Emissions) to otoemisje wywołane bodźcem przejściowym. W praktyce klinicznej takim bodźcem jest najczęściej trzask (click) lub krótki impuls akustyczny. Ponieważ odpowiedź jest rejestrowana obiektywnie mikrofonem w przewodzie słuchowym zewnętrznym, badanie jest szczególnie użyteczne u noworodków, niemowląt i małych dzieci, które mogą nie współpracować w badaniach behawioralnych.

Odpowiedź "wywołana trzaskiem" prawidłowo opisuje istotę TEOAE: kluczowe jest to, że emisja jest evoked (wywołana) bodźcem krótkotrwałym. W praktyce pozwala to oceniać funkcję komórek rzęsatych zewnętrznych ślimaka i wspiera diagnostykę w sytuacjach, gdy nie można uzyskać wiarygodnych wyników z audiometrii tonalnej.

Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" terminologicznymi:

  • "spontaniczna" odnosi się do SOAE (Spontaneous Otoacoustic Emissions) – emisji występujących bez zewnętrznej stymulacji. To inny typ zjawiska niż TEOAE.
  • "stymulacji częstotliwościowej" kojarzy się z SFOAE (Stimulus-Frequency Otoacoustic Emissions), gdzie odpowiedź jest powiązana z tonem o określonej częstotliwości, a nie z trzaskiem/impulsem.
  • "produktów zniekształceń nieliniowych" dotyczy DPOAE (Distortion-Product Otoacoustic Emissions), które powstają przy pobudzaniu ucha dwoma tonami (f1 i f2) i analizie produktów intermodulacyjnych. Mechanizm i bodziec różnią się od TEOAE.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się TEOAE, skojarz je z "transient/click". Jeśli pojawiają się "produkty zniekształceń", myśl o DPOAE i dwóch tonach pobudzających.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
TEOAE to otoemisje akustyczne wywołane bodźcem przejściowym (najczęściej trzaskiem/click). Badanie jest obiektywne: sonda w uchu podaje bodziec i rejestruje odpowiedź ślimaka. Dzięki temu nadaje się do przesiewu i oceny słuchu u małych dzieci.
Metoda jest obiektywna, bo wynik nie zależy od odpowiedzi badanego. Aparat podaje bodziec (np. trzask), a mikrofon w sondzie rejestruje otoemisję. Dziecko nie musi rozumieć poleceń ani sygnalizować usłyszenia dźwięku, co ogranicza błąd subiektywny.
TEOAE najczęściej wywołuje się trzaskiem (click) lub bardzo krótkim impulsem akustycznym. To odróżnia TEOAE od metod opartych o tony ciągłe lub pary tonów. Na egzaminie skojarzenie "TEOAE = click" zwykle prowadzi do poprawnej odpowiedzi.
TEOAE to odpowiedź na bodziec przejściowy (np. trzask). DPOAE powstają podczas stymulacji dwoma tonami i analizuje się produkty zniekształceń (intermodulacji) wynikające z nieliniowości ślimaka. Różnią się więc bodźcem, analizą sygnału i typowymi zastosowaniami klinicznymi.
SOAE to otoemisja pojawiająca się bez zewnętrznego bodźca akustycznego. Jest rejestrowana "w ciszy" w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Nie jest tym samym co TEOAE, które wymaga wywołania (np. trzaskiem), dlatego w pytaniach testowych łatwo je pomylić.
OAE (w tym TEOAE) często stosuje się w przesiewie słuchu u noworodków i niemowląt, gdy potrzebna jest szybka, obiektywna ocena funkcji ślimaka. Badanie jest krótkie i nie wymaga współpracy. Warunkiem jest możliwie drożny przewód słuchowy i względnie ciche otoczenie.
Brak rejestracji TEOAE nie zawsze oznacza ubytek słuchu. Częste przyczyny to czop maziowy, zalegająca wydzielina, płyn w uchu środkowym, nieszczelne dopasowanie sondy lub zbyt duży hałas. Dlatego wynik interpretuje się łącznie z wywiadem i innymi badaniami.
Najczęstszy błąd to mylenie typów OAE: wybór "produktów zniekształceń" (DPOAE) albo "spontaniczna" (SOAE), bo terminy brzmią specjalistycznie. Pomaga reguła: TEOAE = bodziec impulsowy, a DPOAE = dwa tony.
TEOAE nie zastępuje w pełni audiometrii tonalnej, bo nie daje tak bezpośredniej informacji o progach słyszenia jak badania behawioralne. Jest jednak bardzo wartościowe jako metoda obiektywna, szczególnie na wczesnym etapie diagnostyki, w przesiewie i gdy dziecko nie współpracuje.
Najważniejsze jest ograniczenie ruchu i hałasu: dziecko powinno być spokojne, najlepiej w czasie snu lub odpoczynku. Trzeba też zadbać o drożność ucha (bez nadmiaru woskowiny). Badanie jest bezbolesne; warto uprzedzić opiekuna, że sonda w uchu podaje cichy trzask.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 53% zdających egzamin. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "TEOAE to otoemisje wywołane bodźcem impulsowym, typowo trzaskiem (click)."

Źródła:

  • American Speech-Language-Hearing Association (ASHA), artykuł "Otoacoustic Emissions (OAEs)", opis typów OAE (TEOAE, DPOAE, SOAE, SFOAE): https://www.asha.org/public/hearing/otoacoustic-emissions/ (dostęp: 2026-03-01)
  • Interacoustics Academy, materiał edukacyjny "Otoacoustic Emissions (OAE) – TEOAE and DPOAE" (opis bodźca click dla TEOAE): https://www.interacoustics.com/academy/otoacoustic-emissions (dostęp: 2026-03-01)
  • British Society of Audiology (BSA), dokument "Recommended Procedure: Transient Evoked Otoacoustic Emissions (TEOAE)" (procedura i definicja TEOAE): https://www.thebsa.org.uk/resources/ (dostęp: 2026-03-01)

Materiały:

  • Podręczniki i skrypty z audiologii klinicznej opisujące typy OAE i bodźce wywołujące
  • Materiały szkoleniowe z badań przesiewowych słuchu u noworodków (część o OAE)
  • Instrukcje producentów aparatów do pomiaru OAE (rozdziały: TEOAE/DPOAE, parametry bodźca, interpretacja wyników)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego