TEOAE (Transient Evoked Otoacoustic Emissions) to otoemisje wywołane bodźcem przejściowym. W praktyce klinicznej takim bodźcem jest najczęściej trzask (click) lub krótki impuls akustyczny. Ponieważ odpowiedź jest rejestrowana obiektywnie mikrofonem w przewodzie słuchowym zewnętrznym, badanie jest szczególnie użyteczne u noworodków, niemowląt i małych dzieci, które mogą nie współpracować w badaniach behawioralnych.
Odpowiedź "wywołana trzaskiem" prawidłowo opisuje istotę TEOAE: kluczowe jest to, że emisja jest evoked (wywołana) bodźcem krótkotrwałym. W praktyce pozwala to oceniać funkcję komórek rzęsatych zewnętrznych ślimaka i wspiera diagnostykę w sytuacjach, gdy nie można uzyskać wiarygodnych wyników z audiometrii tonalnej.
Pozostałe propozycje są typowymi "pułapkami" terminologicznymi:
- "spontaniczna" odnosi się do SOAE (Spontaneous Otoacoustic Emissions) – emisji występujących bez zewnętrznej stymulacji. To inny typ zjawiska niż TEOAE.
- "stymulacji częstotliwościowej" kojarzy się z SFOAE (Stimulus-Frequency Otoacoustic Emissions), gdzie odpowiedź jest powiązana z tonem o określonej częstotliwości, a nie z trzaskiem/impulsem.
- "produktów zniekształceń nieliniowych" dotyczy DPOAE (Distortion-Product Otoacoustic Emissions), które powstają przy pobudzaniu ucha dwoma tonami (f1 i f2) i analizie produktów intermodulacyjnych. Mechanizm i bodziec różnią się od TEOAE.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się TEOAE, skojarz je z "transient/click". Jeśli pojawiają się "produkty zniekształceń", myśl o DPOAE i dwóch tonach pobudzających.