KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2018

Przy przejściu pacjenta długo unieruchomionego w łóżku na wózek najważniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa w trakcie zmiany pozycji. Taki pacjent może gorzej tolerować pionizację: w czasie sadzania, wstawania lub przesiadania może pojawić się nagłe osłabienie, zawroty głowy, bladość, poty lub krótkotrwała utrata przytomności. Dlatego podstawową zasadą jest ciągła obserwacja pacjenta w kierunku omdlenia i gotowość do przerwania czynności oraz zabezpieczenia przed upadkiem.

Dlaczego ta odpowiedź jest prawidłowa?

• W trakcie transferu ryzyko nagłego pogorszenia jest największe właśnie w momencie zmiany pozycji ciała.
• Obserwacja pozwala wcześnie wychwycić sygnały ostrzegawcze i natychmiast zareagować (zatrzymać transfer, posadzić/położyć pacjenta, wezwać pomoc).
• Chroni pacjenta przed upadkiem oraz opiekuna przed niebezpiecznym "ratowaniem na siłę" w ostatniej chwili.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• Wcześniejsze wykonanie toalety ciała – to czynność pielęgnacyjna, która może być wykonana przed lub po transferze zależnie od planu dnia i stanu pacjenta. Nie stanowi jednak zasady bezpieczeństwa krytycznej w samym momencie przesiadania.
• Upewnienie się, czy pacjent zjadł posiłek – informacja o posiłku może mieć znaczenie organizacyjne, ale nie jest podstawowym warunkiem bezpiecznego transferu. Sama obecność lub brak posiłku nie zastępuje obserwacji objawów osłabienia.
• Założenie pacjentowi dresu – ubiór może poprawiać komfort i umożliwiać wyjście z łóżka, ale nie odpowiada na główne ryzyko procedury, którym jest nagłe zasłabnięcie i upadek.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy pacjenta dłużej unieruchomionego i transferu, szukaj odpowiedzi związanej z asekuracją i monitorowaniem stanu (bezpieczeństwo), a nie z czynnościami higienicznymi czy ubraniem.