Profil podłużny trasy drogowej to graficzne i obliczeniowe przedstawienie przebiegu wysokości (rzędnych) wzdłuż osi trasy w funkcji pikietażu (stacjażu). Jest to jedno z podstawowych opracowań wykorzystywanych w pracach przygotowawczych oraz w geodezyjnej obsłudze robót ziemnych, ponieważ umożliwia:
- analizę ukształtowania terenu wzdłuż projektowanej/realizowanej osi,
- kontrolę spadków podłużnych i ciągłości niwelety,
- wyznaczanie rzędnych projektowanych i porównanie ich z rzędnymi terenowymi,
- lokalizowanie miejsc wymagających korekt robót ziemnych.
Kluczowym elementem jest dobór odległości między kolejnymi pikietami. Zbyt rzadkie punkty powodują "wygładzenie" profilu: pomiędzy pikietami mogą występować lokalne wzniesienia lub obniżenia, których opracowanie nie pokaże. Skutkiem są błędne wnioski o spadkach, niedoszacowanie/ przeszacowanie robót ziemnych oraz problemy przy tyczeniu wysokościowym.
Dlatego w typowych zasadach opracowania profilu podłużnego przyjmuje się ograniczenie: odstęp między pikietami nie powinien być większy niż 50,00 m. Jednocześnie w praktyce geodezyjnej rozstaw ten często się zagęszcza w miejscach, gdzie teren lub projekt szybko się zmienia, np. przy załamaniach, w pobliżu skrzyżowań, obiektów inżynierskich, w łukach pionowych lub w punktach charakterystycznych rzeźby terenu.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne w tym ujęciu? Odstępy 20,00 m, 30,00 m i 10,00 m są z reguły dopuszczalne jako większa szczegółowość, ale pytanie dotyczy granicy maksymalnej ("nie może być większa niż"). Wskazane mniejsze liczby nie opisują limitu maksymalnego, tylko bardziej gęsty pomiar, stosowany zależnie od potrzeb, warunków terenowych i wymagań opracowania.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na sformułowania "maksymalnie", "nie więcej niż", "nie może być większe niż". W takich pytaniach wybiera się wartość graniczną, a nie wariant "najdokładniejszy".
