Erozja gleby na stokach jest najczęściej skutkiem działania wody (spływu powierzchniowego po intensywnych opadach) oraz, w pewnych warunkach, wiatru. Kluczowe jest więc zmniejszenie energii kropli deszczu i spływu oraz związanie cząstek gleby.
Odpowiedź "zakładanie na stokach trwałych użytków zielonych" jest właściwa, ponieważ darń stanowi stałą okrywę:
- korzenie roślin trwale wzmacniają strukturę gleby i ograniczają jej osuwanie,
- roślinność spowalnia spływ wody po powierzchni, zwiększa wsiąkanie i zmniejsza rozmywanie,
- gleba jest mniej odsłonięta niż przy uprawie roli, więc jest mniej podatna na degradację.
Odpowiedź "montowanie urządzeń badających siłę wiatru" dotyczy monitoringu, a nie zapobiegania. Pomiar nie stabilizuje gruntu ani nie tworzy okrywy roślinnej, więc nie rozwiązuje problemu erozji.
Odpowiedź "dzielenie stoków na małe zagony uprawne" sama w sobie nie jest typową metodą przeciwerozyjną. Bez właściwego kierunku uprawy, pasów roślinnych czy tarasowania podział na zagonki może nadal pozostawiać glebę odsłoniętą i podatną na spływ oraz rozmywanie.
Odpowiedź "zakładanie na stokach urządzeń melioracyjnych" bywa myląca: odwodnienie może lokalnie przyspieszać odpływ wody i koncentrację strumieni, co w niektórych przypadkach nasila erozję, jeśli nie jest elementem kompleksowego systemu przeciwerozyjnego. W pytaniu chodzi o typowy, prosty i powszechnie wskazywany sposób ograniczania erozji na stokach, czyli utrzymanie trwałej okrywy roślinnej.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy erozji na stoku, najczęściej poprawne są odpowiedzi związane z okrywą roślinną, pasami darni, zalesieniem, tarasowaniem lub uprawą w poprzek stoku, bo bezpośrednio zmniejszają spływ i wiążą glebę.
