Opis zachowania "nie chce zrezygnować z wyznaczonych celów, nie chce iść na ustępstwa" najlepiej pasuje do pojęcia negocjacji twardych. W tym stylu strona koncentruje się na własnym stanowisku (tym, czego chce) i dąży do realizacji celu bez większej elastyczności. Typowymi sygnałami są: sztywne żądania, presja na drugą stronę i minimalna gotowość do kompromisu.
Odpowiedź "miękkie" nie pasuje, ponieważ negocjacje miękkie zakładają dążenie do porozumienia i utrzymania relacji, często kosztem ustępstw. Jeśli ktoś wyraźnie "nie chce iść na ustępstwa", jest to przeciwieństwo podejścia miękkiego.
Odpowiedź "rzeczowe" (często rozumiane jako negocjacje oparte na interesach i problemie) również nie jest najlepszym dopasowaniem do opisu. Styl rzeczowy zakłada oddzielanie ludzi od problemu, szukanie rozwiązań korzystnych dla obu stron i argumentowanie oparte na kryteriach, a nie twarde trzymanie się stanowisk. W praktyce można być stanowczym w kwestii interesów, ale jednocześnie elastycznym w doborze rozwiązań; w pytaniu podkreślono natomiast brak ustępstw.
Odpowiedź "kooperacyjne" jest niezgodna z treścią, bo kooperacja oznacza współpracę i wspólne poszukiwanie kompromisu lub wariantów rozwiązań. Postawa "zero ustępstw" zwykle utrudnia współpracę, zwiększa ryzyko eskalacji konfliktu i może prowadzić do impasu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się sformułowania typu "nie ustępuje", "stoi twardo przy swoim", "nie rezygnuje", najczęściej chodzi o styl twardy. Gdy pojawiają się "szuka porozumienia", "ustępuje dla relacji" – to styl miękki. Gdy akcent jest na "problem, interesy, kryteria" – zwykle chodzi o podejście rzeczowe.
