BMI (Body Mass Index) to wskaźnik masy ciała obliczany jako masa (kg) podzielona przez kwadrat wzrostu (m2). Jest to prosta, przesiewowa metoda oceny stanu odżywienia u osób dorosłych i bywa używana w dietetyce oraz edukacji żywieniowej.
W popularnej klasyfikacji WHO zakresy interpretacji BMI są następujące: niedowaga < 18,5; masa prawidłowa 18,5–24,9; nadwaga 25,0–29,9; otyłość ≥ 30,0 (z dalszym podziałem na stopnie).
Dlatego odpowiedź "nadwagę." jest poprawna: BMI = 29 nadal pozostaje poniżej progu 30,0, a więc nie spełnia kryterium otyłości.
- Odpowiedź "niedożywienie." jest błędna, bo kategorie związane z niedowagą/niedożywieniem dotyczą wartości znacznie niższych niż 29. Typowym błędem jest kierowanie się samym słowem "odżywienie" zamiast zakresem liczbowym.
- Odpowiedź "wagę prawidłową." jest błędna, ponieważ masa prawidłowa kończy się na 24,9. Uczniowie często mylą granicę 25,0, traktując ją jako "w przybliżeniu" prawidłową.
- Odpowiedź "otyłość umiarkowaną." jest błędna, bo otyłość zaczyna się od BMI 30,0. Częsta pułapka to zaokrąglenie 29 do 30 i wybór kategorii otyłości, mimo że klasyfikacja opiera się na przedziałach.
W praktyce gastronomicznej i żywieniowej BMI może stanowić punkt wyjścia do rozmowy o bilansie energetycznym i zmianach nawyków, ale nie zastępuje pełnej oceny (np. składu ciała, obwodu talii, wywiadu). Na egzaminie kluczowe jest pewne rozróżnianie progów: 24,9 kończy normę, 25,0 zaczyna nadwagę, a 30,0 zaczyna otyłość.
