Liczba wodna to parametr używany do opisu podłoży maściowych, który informuje, ile wody (w określonych warunkach badania) może zostać związane lub wchłonięte przez dane podłoże bez utraty jednorodności. W praktyce recepturowej pomaga to przewidywać, czy podłoże sprawdzi się przy wprowadzaniu roztworów wodnych, wodnych wyciągów lub innych składników o charakterze hydrofilowym.
Opis "biała, przeświecająca, jednorodna, miękka masa" wraz z podaniem liczby wodnej = 120 wskazuje na podłoże o wysokiej zdolności absorpcji wody, czyli maść cholesterolową. To właśnie wysoka liczba wodna jest tutaj informacją rozstrzygającą, bo sama barwa i konsystencja mogą być mylące (kilka podłoży lipidowych bywa białawych i miękkich).
- "maści cholesterolowej." – pasuje, ponieważ jest to podłoże o wyraźnej zdolności wiązania wody, a podany parametr liczbowy stanowi typową cechę identyfikacyjną tego rodzaju podłoża.
- "wazeliny białej." – to podłoże węglowodorowe, zasadniczo hydrofobowe. Może mieć zbliżoną barwę i konsystencję, ale nie charakteryzuje się tak dużą zdolnością wiązania wody jak podłoża absorpcyjne, więc sama liczba wodna nie będzie tu zgodna.
- "parafiny płynnej." – jest cieczą oleistą (nie "miękką masą" o stałej konsystencji). Dodatkowo ma charakter hydrofobowy, więc nie odpowiada opisowi podłoża o wysokiej liczbie wodnej.
- "lanoliny." – lanolina ma własne, charakterystyczne właściwości (m.in. związane z pochodzeniem i zachowaniem podczas mieszania), ale w tym pytaniu decydujący jest konkretny parametr liczbowy skojarzony z innym podłożem. Wybór lanoliny bywa wynikiem mylenia podłoży absorpcyjnych o podobnym "tłustym" wyglądzie.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach identyfikacyjnych zawsze traktuj parametr liczbowy jako najważniejszą przesłankę. Opis organoleptyczny jest pomocniczy, a liczba wodna zwykle rozstrzyga między podłożami hydrofobowymi a absorpcyjnymi.
