Wybór stabilizacji punktu osnowy pomiarowej powinien zapewniać przede wszystkim trwałość położenia punktu oraz jego jednoznaczną identyfikację w terenie. W obszarach górzystych punkt jest bardziej narażony na czynniki środowiskowe (opady, spływ powierzchniowy, erozja, zamarzanie i rozmarzanie gruntu) oraz na uszkodzenia mechaniczne (np. prace leśne, ruch turystyczny).
Użycie betonowego słupka jest właściwe, ponieważ jest to rozwiązanie zazwyczaj bardziej masywne i odporne na warunki atmosferyczne. Taki znak jest też czytelny w terenie i trudniej go przypadkowo zniszczyć lub przestawić, co pomaga utrzymać wiarygodność pomiarów wykonywanych względem osnowy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są gorsze:
- Użycie metalowego pręta – metal może korodować i bywa łatwiejszy do wyrwania lub przemieszczenia. W praktyce sama "szpilka" nie zawsze daje porównywalną stabilność i widoczność jak masywny znak.
- Użycie kamienia granicznego – kamienie graniczne służą co do zasady do oznaczania granic i ich użycie jako punktu osnowy pomiarowej nie jest typowym wyborem; dodatkowo istnieje ryzyko pomylenia funkcji znaku lub naruszenia oznaczeń o innym przeznaczeniu.
- Oznakowanie punktu farbą – jest najmniej trwałe: farba może zostać starta, zasypana, wypłukana lub przykryta roślinnością. Taki "punkt" może zniknąć w krótkim czasie, co czyni go niepewną podstawą do pomiarów.
Na egzaminie warto kierować się zasadą: punkt osnowy ma przetrwać i nie "pływać" w czasie. W trudnych warunkach terenowych wybiera się więc stabilizacje trwalsze i bardziej odporne na wpływy środowiska.
