Efekt von Restorffa (efekt izolacji) opisuje zjawisko, w którym bodziec wyróżniający się (np. nietypowy, kontrastowy, zaskakujący) jest lepiej kodowany w pamięci i łatwiej odtwarzany niż bodźce podobne do siebie. W reklamie przekłada się to na prostą zasadę: jeśli chcesz, aby odbiorca zapamiętał produkt lub przekaz, musisz zapewnić mu wyraźny wyróżnik.
Dlatego odpowiedź "Wykorzystaj unikalne i oryginalne elementy gry w materiałach promocyjnych." jest poprawna: wskazuje na budowanie kreacji wokół cech, które odcinają grę od "szumu" komunikacyjnego innych tytułów. Takie wyróżnienie może dotyczyć mechaniki (np. nietypowy tryb rozgrywki), oprawy graficznej, świata przedstawionego, bohatera, stylu narracji lub charakterystycznego motywu wizualnego i językowego (key visual, tagline).
Pozostałe propozycje są słabsze w kontekście tego konkretnego efektu:
- "Umieść grę na liście najpopularniejszych gier roku." opiera się raczej na mechanizmie dowodu społecznego (popularność = wiarygodność), a nie na wyróżnieniu bodźca. Popularność może zwiększać zainteresowanie, ale sama w sobie nie gwarantuje, że przekaz zostanie zapamiętany dzięki izolacji.
- "Pokaż, jak gra jest podobna do innych popularnych gier na rynku." działa wbrew efektowi von Restorffa: podobieństwo zmniejsza odróżnialność. Odbiorca może uznać produkt za "kolejny taki sam" i szybciej go pomylić z konkurencją.
- "Pokaż, jak gra jest prosta i łatwa do opanowania." to komunikat o barierze wejścia i użyteczności. Może być ważny sprzedażowo, ale nie jest istotą efektu izolacji, jeśli nie jest zaprezentowany w sposób wyjątkowy na tle innych reklam.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się efekt von Restorffa, szukaj odpowiedzi, która mówi o kontraście, unikalności i wyróżnieniu elementu w przekazie, a nie o "popularności", "podobieństwie" czy ogólnych zaletach produktu.
