U dorosłego podopiecznego, który jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo, postępowanie w podstawowych zabiegach resuscytacyjnych (BLS) obejmuje szybkie wezwanie pomocy oraz rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo‑oddechowej. Standardowa sekwencja uciśnięć i oddechów w BLS dla dorosłych to 30 uciśnięć klatki piersiowej : 2 oddechy ratownicze (z możliwie krótką przerwą na wentylację).
Dlaczego właśnie "30 uciśnięć klatki piersiowej : 2 oddechy ratownicze" jest poprawne? Ta proporcja ma na celu utrzymanie możliwie ciągłego przepływu krwi dzięki uciśnięciom, a jednocześnie zapewnienie okresowej wymiany gazowej. W praktyce oznacza to, że priorytetem jest ciągłość i jakość uciśnięć, a oddechy wykonuje się tak, aby nie wydłużać przerw.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "15 uciśnięć klatki piersiowej : 2 oddechy ratownicze" – taka proporcja bywa kojarzona z innymi wariantami postępowania (np. odmiennymi algorytmami lub pracą w określonych konfiguracjach ratowników), ale dla standardowej RKO u dorosłych w BLS nie jest właściwą proporcją.
- "1 oddech ratowniczy : 15 uciśnięć klatki piersiowej" – odwraca logikę sekwencji. W RKO u dorosłych cykl zaczyna się od uciśnięć, a liczba oddechów w cyklu wynosi 2, nie 1.
- "5 oddechów ratowniczych : 30 uciśnięć klatki piersiowej" – pięć oddechów jest typowym "hakiem pamięciowym" z innych procedur (np. pewnych wariantów postępowania u dzieci), ale nie opisuje standardowego cyklu u dorosłych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się słowo "dorosły" oraz klasyczny opis BLS (nieprzytomny, brak oddechu), najczęściej oczekiwana proporcja to 30:2. Gdy nie można lub nie umie się wykonywać oddechów, w praktyce dopuszcza się uciski bez wentylacji, ale w pytaniu podano konkretne odpowiedzi z oddechami – wtedy właściwa jest proporcja 30 do 2.