W dokumentacji terenowej (np. szkic polowy) zapis ma być przede wszystkim czytelny oraz możliwy do skontrolowania. Gdy wpisano błędną odległość między punktami osnowy poziomej, właściwą praktyką jest takie naniesienie poprawki, aby:
- dało się odczytać, co było wpisane pierwotnie (zachowanie "historii" zapisu),
- nie było wątpliwości, jaka wartość obowiązuje po poprawce,
- nie niszczyć dokumentu ani nie ukrywać faktu zmiany.
Spełnia to sposób: przekreślić błędny zapis i wpisać właściwą odległość. Przekreślenie (a nie zamazanie) pozostawia widoczny błąd, a dopisanie poprawnej wartości eliminuje niejednoznaczność.
Odpowiedź "napisać obok błędnego zapisu "źle" i wpisać właściwą odległość" jest nieprawidłowa, bo wprowadza zbędne komentarze zamiast standardowej formy korekty; w praktyce może pogarszać czytelność i porządek zapisu.
Odpowiedź z użyciem korektora jest nieprawidłowa, ponieważ korektor usuwa pierwotny zapis i utrudnia weryfikację. W dokumentacji technicznej niepożądane jest "ukrywanie" błędu poprzez zamalowanie.
Przerysowanie całego szkicu zwykle nie jest wymagane: to czasochłonne, zwiększa ryzyko przepisania kolejnych danych z pomyłką i nie stanowi standardowej reakcji na pojedynczy błąd liczbowy, jeśli szkic jest poza tym wykonany prawidłowo.
Wskazówka egzaminacyjna: wybieraj metody korekty, które utrzymują porządek dokumentu i pozwalają odtworzyć, co zmieniono (czytelne przekreślenie + wpis poprawny).
